Ik kocht lelies. Ze staan naast me in de blauwe vaas.

(Maar zon is er niet vandaag)

....Of ik kan komen assisteren bij één van haar/zijn sessies...?
Ik zou niets moeten doen en x cash ontvangen voor enkel een uurtje aanwezigheid.
"Kunnen we even bellen?"

De luchtigheid waarmee het zaakje uit de doeken werd gedaan een paar dagen terug aan de telefoon verbaasde me nog het meest.. En ik moest ook wel lachen want ik dacht in eerste instantie dat het om een Tupperware avondje of iets dergelijks ging.
En ja; m'n eigen nieuwsgierigheid vrij spel gevend, en (toegegeven) ook wel het aantrekkelijk luctratieve aspect eraan- maakte m'n beslissingsmoment kort.

Met een beetje spijt de volgende ochtend.

Maar ik zou niet laf zijn.

En zo geschiedde dat ik, op de dag van gisteren,
getuige en hulpkracht was van een zogenaamde SM behandeling.
Waarbij ik uiteindelijk alleen maar een zittend beroep heb uitgeoefend.
En let wel:  No sex atributes nor erotic zones were showed or used!

Dit vreemd menselijke onderonsje, dat iets van een naïeve kinderlijke samenzwering had,
heeft ook iets intriest.
Dat een volwassen mens honderden euro's neertelt om een spel;
om speelkameraden te vinden die zijn vreemde verlangen willen waarmaken,
op een schaduwplekje in de stad.


Al bij al beschouwd was het schoon en droevig tegelijkertijd.
Spijt heb ik in zijn geheel niet van deze vreemde ervaring.
Ik voel me dubbel beloond; door én voor.

Om de dag van gisteren.
Het bestaan van gisteren wordt hier bevestigd.
Tegen het verloren gaan, en pro het internaliseren.

We beginnen vandaag, nooit gisteren.
En vandaag is een zonnige- uiterst zeldzaam zonnige- ochtend in mei.
2013. Het vervloekte jaar. Of was dat 2012?

Ik denk aan Frida Kahlo- geheel zomaar en met een aangename bijwerking.

Ik krijg het koud en het bad wacht.
Een speciale dag wacht. Of toch enkele uren ervan zullen voor mij een nieuwe ervaring betekenen.
Zoals een kind dat voor de eerste keer naar de kermis gaat. Met een interne bibberende opwinding.

Maar daarvoor begon ik deze blog niet.want dan spreek ik over straks en dat is nog toekomstmuziek.

Gisteren dus.
Maar ik kreeg het koud.
De koffietas bijna leeg.

Wat ik zeker niet mag vergeten is de met grote indruk nalatende documentaire te vermelden, (waar we nog maar een stuk van zagen), over de geschiedenis van de film. "History of Film. An Odyssey" in 15 afleveringen.
Geweldig goed, alhoewel met te weinig pauzes, gecommentarieerd.  De stem doet me denken aan Werner Herzog, maar dat is hij niet. Het is de Ierse Mark Coussin.

De rijkheid aan fantastisch wijze filmische interpretaties is voor de geest als het stappen in een bad met goudwater.

Mijn badwater.....

Ik ga nu.